Almadera, Serenity, 2025 [Alra Music]

Ile delikatności i uroku można zmieścić w trzynastu kompozycjach? Jak pokazuje album “Serenity” – całkiem sporo. Almadera zamknęła w nim i klimat chłodnej północy (Two Hours Story), i cieplejszego południa (Stories of Lives). W różnych odcieniach muzyki. Nie jest to bowiem płyta czysta jazzowa, dużo więcej na niej harmonii, nie tylko wokalnej, niż – nawet łagodnej – improwizacji. Dużo otwartych przestrzeni, akustycznych brzmień, a nawet śpiewu ptaków (które w Birds, nota bene, korespondują z jazzem właśnie). Posłuchajcie, jak Aleksandra rozmawia z ptakami, jak ładnie robi to z towarzyszącymi jej instrumentami czy pozwala dojść do głosu, w tle, innym głosom (Only Love).

Płyta jest oszczędna i głęboka zarazem. Artystka składa na rozrysowanych przez grających dla niej muzyków nutach wokalny podpis. Jest w nim i ukłon w stronę najlepszych wokalistek alt-jazz-popowych (Waiting), elementy skandynawskiego folku (Breath), i ilustracyjne połączenie wiatru ze słońcem (For You). Deklamowany na początku Ocean Recedes lepiej pozwala odpłynąć w części, w której nucenie jest jeszcze jedną ze słyszanych fal. Przeskok na Stories of Lives też nie wypada na sto procent przekonująco, ale może tak właśnie wygląda wielość natury? Słuchając, na pewno więcej znajdziemy jej w drugiej, bardziej popowej wręcz części albumu. Nie zmienia to jednak całości obrazu tego albumu.